Wat is de miljonairstaks?

Er is veel geld. Maar het is slecht verdeeld. Albert Frère bijvoorbeeld heeft een geschat vermogen van 2,9 miljard euro. Bijna 3 miljard. Graaf Maurice Lippens was in oktober 2008 goed voor 600 miljoen euro, dat komt al in de buurt van een miljard dollar. Dat kunnen die mensen nooit met hun twee handen verdiend hebben.

1 procent van de Belgische bevolking (44.000 ‘fiscale gezinnen’) bezit een kwart van alle rijkdommen. Die 44.000 hebben elk een fortuin van gemiddeld 8.787.143 euro. En het op een na rijkste procent, (dus nog eens 44.000) bezit 2.465.957 euro gemiddeld per gezin.

Maar de rijkdom van de ene is de armoede van de andere. Gewone werkende mensen kunnen binnenkort geen huis meer kopen. En één Belg op de zeven leeft onder de armoedegrens¹. De wereld van de arbeid is erop achteruitgegaan, terwijl de wereld van het kapitaal rijker is dan ooit. De overheid zit met een groeiend gat in de begroting² en vindt geen geld om de noden van de crisis op te vangen. Intussen zwemt een klein aantal mensen in de weelde.

Het is hoog tijd dat de belastingen gaan dienen waar ze volgens alle democraten voor moeten dienen: een rechtvaardige herverdeling in de samenleving realiseren. Om ieder volgens zijn krachten, ook zijn financiële krachten, te laten bijdragen aan de financiering van de gemeenschap. Maar dan moet ons land wél een nieuwe fiscale³ keuze maken.

Een miljonairstaks dringt zich vanuit sociaal oogpunt op. Want moeten de gewone mensen het gelag van de crisis betalen en het gat in de staatskas, hoewel ze voor geen van beide verantwoordelijk zijn? De miljonairstaks is het middel om het geld te vinden waar het is. Om daarmee een sociaal noodplan tegen de crisis te betalen en tegelijk de scheve staatsfinanciën recht te trekken.

Er is een onderscheid tussen inkomen en vermogen. Inkomen, dat is wat een gezin verdient op een jaar. Een vermogen, of een fortuin, dat is het bezit van een gezin op een bepaald ogenblik. Het fortuin is de som van gebouwen en gronden (onroerende goederen), wagens, diamanten en kunstwerken (roerende goederen) en bankrekeningen, cash, aandelen en obligaties (financiële goederen). Ons land heft belastingen op inkomens. Maar niet op fortuinen, behalve dan een taks van 15 % op de spaarboekjes en het kadastraal inkomen.

Gevolg? Volgens de Deutsche Bank is België ‘zowel een fiscaal paradijs als en fiscale hel’. En de bank verduidelijkt: ‘Een hel voor wie leeft van een inkomen uit arbeid. Maar erg voordelig inzake belasting op roerende goederen⁴.’ (Boek Op mensenmaat, Peter Mertens, EPO, p. 104)

Dat moet anders. Waarom zouden de vermogenden niet betalen? De PVDA stelt voor dat er jaarlijks een belasting geheven wordt op de fortuinen van de multimiljonairs⁵, ongeveer 2 % van de bevolking. En alleen op die 2 %. Namelijk de 2 x 44.000 fiscale gezinnen waarvan hoger sprake.

Deze miljonairstaks hanteert een progressief hoger tarief naargelang de grootte van het fortuin. Dat is ook maar logisch, want hoe groter het fortuin hoe sneller het groeit en hoe hoger normaal het inkomen dat men erop verdient. In Frankrijk wordt zo’n progressief stijgende aanslagvoet op fortuinen gehanteerd. Wij stellen voor:

• 1 % op het gedeelte van het fortuin vanaf 1 miljoen,
• 2 % op het gedeelte vanaf 2 miljoen,
• 3 % op het gedeelte vanaf 3 miljoen.

Daarbij geldt een aftrek van maximaal 500.000 euro voor de eerste woning.

Nogmaals, hoe dan ook betalen in ons voorstel alleen maar de 2 % rijksten een fortuinbelasting. Dat brengt 8,7 miljard euro op, op voorwaarde dat de aanpak van belastingontduiking en belastingfraude ernstig is. Dat veronderstelt ook dat een vermogenskadaster⁶ wordt opgesteld. Deze belasting treft niet één gewone werkende mens.